Dwa światy: CRM w firmie produkcyjnej – jak połączyć sprzedaż z produkcją

W większości średnich firm produkcyjnych działają dwa światy. W pierwszym ktoś rozmawia z klientem, obiecuje termin i walczy o kolejne zamówienie. W drugim ktoś układa kolejność zleceń, pilnuje, żeby maszyna nie stanęła, i martwi się, czy dojedzie materiał. Oba światy pracują na ten sam wynik, ale mówią różnymi językami, a informacje wymieniają telefonem, mailem albo na korytarzu. Ten artykuł jest o tym, jak ten styk uporządkować, i o tym, jaką rolę może tu odegrać CRM.

Układ jest prosty. Zadajemy pytanie, które w firmach produkcyjnych pada naprawdę, potem opisujemy dobre praktyki, a na końcu pokazujemy, jak wygląda to w Nucleonie. Nie każda praktyka wymaga systemu, ale większość robi się łatwiejsza, gdy dane leżą w jednym miejscu.

Dlaczego sprzedaż i produkcja się nie rozumieją

Zacznijmy od tego, że to nie jest kwestia złej woli. Oba działy mają inne cele i inaczej są rozliczane. Handlowiec chce zwiększać sprzedaż, zdobywać zamówienia i dostarczać je jak najszybciej, bo szybka dostawa często wygrywa z konkurencją. Dział produkcji odpowiada za coś innego: utrzymanie jakości, brak reklamacji i odrzutów, brak przestojów oraz terminowość. Każdy z tych celów jest rozsądny, a razem potrafią się gryźć.

Dochodzi do tego plan napraw i przeglądów, dostawy surowców oraz harmonogram brygad. Handlowiec, który obiecuje klientowi skrócony termin, rzadko wie, że w tym tygodniu linia ma zaplanowany przegląd, a materiał jest w drodze. Szef produkcji, który dostaje „pilne” zamówienie w środę po południu, widzi tylko zaburzony plan, a nie to, że za tym zamówieniem stoi klient kluczowy dla firmy. Skutek jest znany: ustalenia na słowo, napięcia i obietnice, których nikt nie zweryfikował.

Lekarstwem nie jest ani kolejne zebranie, ani surowszy regulamin. Pomaga wspólne źródło prawdy: miejsce, w którym obie strony widzą te same zapytania, oferty, zamówienia, reklamacje, zadania i ustalenia, wraz z historią. Takie narzędzie nie zmienia priorytetów działów, ale sprawia, że o kompromisach rozmawia się na faktach. Poniżej przechodzimy po kolei przez pytania, od bazy klientów po realne terminy dostaw.

Obieg zapytania od klienta do historii współpracy Zapytanie, moce i materiał, oferta, zamówienie, plan, realizacja, dostawa i obsługa. Historia klienta wraca do kolejnego zapytania. Wspólne dane klient, oferta, zamówienie, zlecenie, historia Historia klienta wraca do kolejnego zapytania 1 Zapytanie wymagania, ilość, termin 2 Moce i materiał obłożenie, zapasy, kalendarz 3 Oferta cena, marża, termin 4 Zamówienie potwierdzenie, dostawy 5 Plan linie, gniazda, kolejność 6 Realizacja meldunki, jakość, postęp 7 Dostawa i obsługa WZ, reklamacje, historia Świat sprzedaży Świat produkcji
Od zapytania do kolejnego zapytania: każdy krok korzysta z danych poprzedniego, a na styku dwóch światów decyzje zapadają na wspólnych danych.

Część 1. Klient i jego historia

Jak prowadzić bazę klientów przemysłowych i firm B2B?

Dobre praktyki. W B2B klientem jest organizacja, nie osoba. Dlatego podstawą bazy powinna być karta firmy z danymi, które się nie zmieniają przy każdym rozmówcy: NIP, adres, region, branża, opiekun po stronie sprzedawcy, rabat lub warunki szczególne. Osoby podpinamy do firmy jako kontakty. Druga zasada to jedna firma w bazie tylko raz. Duplikaty rodzą się, gdy każdy handlowiec zakłada klienta po swojemu, i wtedy historia rozdziela się na dwie karty, z których żadna nie jest pełna. Trzecia zasada to opiekun: każda firma ma konkretną osobę odpowiedzialną, bo baza bez właściciela szybko staje się archiwum.

W Nucleonie. Firmę zakładasz ręcznie albo na podstawie numeru NIP z rejestru GUS, co ogranicza literówki i duplikaty. Karta firmy przechowuje opiekuna, rabat, region i sektor, a do firmy przypisane są kontakty, notatki, zadania, szanse, oferty i zamówienia. Baza ma też widok Kanban firm, przydatny przy przeglądzie relacji. Na liście działają zapisane filtry, na przykład „Klienci” albo „Dostawcy”, więc handlowiec widzi tylko tych, którymi się zajmuje.

Jak przechowywać historię współpracy?

Dobre praktyki. Historia współpracy to nie tylko lista faktur. Składają się na nią zapytania i oferty (także te przegrane, razem z powodem), zamówienia, reklamacje, rozmowy, spotkania i ustalenia. Najcenniejsza jest informacja, która zwykle znika: co klient odrzucił i dlaczego, kto u niego decyduje, jakie warunki obiecano. Zasada robocza brzmi: jeśli coś ustalono i ma znaczenie dla kolejnej rozmowy, powinno być zapisane tam, gdzie zajrzy następna osoba, a nie w skrzynce mailowej tej, która akurat pracowała nad sprawą. Dzięki temu nowy pracownik albo zastępca na urlopie przejmuje relację bez zgadywania.

W Nucleonie. Wszystko, co dotyczy klienta, jest przypisane do jego karty. Okno „Powiązania…” pokazuje w jednym miejscu liczbę kontaktów, szans, ofert, zamówień, zleceń produkcyjnych i kampanii, a dwuklik otwiera odpowiednią listę, zawężoną do tego klienta. Do tego dochodzą notatki, zadania i załączniki. Dla produkcji ważne jest to, że w tej samej karcie widać też zgłoszenia serwisowe i reklamacje, więc handlowiec wie o problemie, zanim zadzwoni z kolejną ofertą.

Powiązania klienta: kontakty, oferty, szanse, zamówienia i zlecenia produkcyjne w jednym oknie. Dane testowe.

Jak zarządzać wieloma kontaktami w jednej organizacji?

Dobre praktyki. W firmie przemysłowej z jednym klientem rozmawia kilka osób: zakupowiec negocjuje cenę, technolog dopytuje o parametry, logistyk pilnuje terminu, księgowość odpowiada za płatności. Każda z tych osób potrzebuje innej informacji i innego tonu. Warto więc zapisywać rolę kontaktu, a nie tylko jego numer telefonu. Przydaje się też zasada, że z kontaktem kojarzy się historię rozmów, bo wtedy wiadomo, kto o czym już słyszał. Osoby odchodzą z firm klientów, dlatego kontakt trzeba umieć dezaktywować bez usuwania historii.

W Nucleonie. Do jednej firmy możesz przypisać dowolną liczbę kontaktów. Ofertę, zamówienie, zgłoszenie i reklamację wiążesz z klientem oraz z konkretną osobą kontaktową, więc w historii widać, kto prosił o wycenę, a kto potwierdził zamówienie. Zadania i notatki także mają powiązanie z firmą, kontaktem, leadem, kampanią lub szansą sprzedaży. Dzięki temu rozmowa z technologiem klienta nie ginie, gdy kolejnym razem dzwoni zakupowiec.

Jak odróżnić klienta, potencjalnego klienta i kontrahenta?

Dobre praktyki. Te trzy pojęcia łatwo pomylić, a pomyłka kosztuje. Potencjalny klient (lead) to kontakt, który okazał zainteresowanie, ale jeszcze nic nie kupił i nie wiadomo, czy kupi. Klient to firma, z którą jest lub była transakcja. Kontrahent to szersze pojęcie: także dostawca, partner, producent kooperujący albo urząd. Ta sama firma może pełnić kilka ról naraz, bo dostawca surowca bywa też odbiorcą Twoich wyrobów. Dlatego rola nie powinna być jedynym polem „typ”, a leady powinny przechodzić osobną ścieżkę kwalifikacji, zanim trafią do bazy klientów.

W Nucleonie. Zainteresowanie zaczyna się od leada ze źródłem (polecenie, targi, strona WWW, telefon). Lead przechodzi ścieżkę: nowy, w kwalifikacji, zakwalifikowany, a potem skonwertowany albo odrzucony, przy czym odrzucenie wymaga komentarza, więc wiadomo dlaczego. Konwersja daje firmę i szansę sprzedaży. Firma ma typ główny, na przykład klient, producent, dostawca, partner albo urząd, oraz typy dodatkowe, więc jedna organizacja może być jednocześnie dostawcą i klientem. Listy „Klienci”, „Dostawcy”, „Partnerzy” działają na tym samym zbiorze firm, bez kopiowania danych.

Zadania handlowców na tablicy Kanban: kontakty, spotkania i oferty z terminami oraz priorytetem. Dane testowe.

Historia, kontakty i typy firm to fundament, ale cały proces zaczyna się dopiero wtedy, gdy klient o coś pyta. I tu zaczyna się właściwy styk sprzedaży z produkcją.

Część 2. Od zapytania do oferty

Zapytania ofertowe i przygotowywanie ofert

Dobre praktyki. Zapytanie ofertowe w firmie produkcyjnej rzadko jest kompletne. Brakuje wymiarów, tolerancji, ilości w seriach albo terminu. Pierwszy krok to więc zapisanie zapytania w systemie i uzupełnienie braków, zanim ktokolwiek zacznie liczyć. Drugi: ofertę buduje się z gotowych elementów (kartoteka wyrobów, technologia, materiały), a nie z arkusza, do którego ma dostęp jedna osoba. Trzeci: oferta niesie warunki handlowe, czyli ważność, płatność, termin dostawy, transport, i ma wyraźny status, żeby wiedzieć, na co klient jeszcze czeka. Czwarty: każda oferta ma swój wynik. Wygrane i przegrane trzeba umieć policzyć, bo to jedyny sposób, żeby zobaczyć, czy ceny i terminy są konkurencyjne.

Jest jeszcze piąta zasada, szczególnie ważna dla styku z produkcją: w ofercie nie obiecujemy niczego, czego nie sprawdziliśmy. Termin i dostępność materiału to informacje z drugiego świata, więc warto mieć je pod ręką już na etapie wyceny.

W Nucleonie. Zapytanie klienta zapisujesz jako szansę sprzedaży ze statusem (nowa, kwalifikacja, oferta, negocjacje, wygrana lub przegrana), wartością, prawdopodobieństwem i terminem zamknięcia. Oferta powstaje w ramach szansy: z pozycjami z kartoteki, ilością, ceną i walutą, a także warunkami handlowymi z biblioteki klauzul (ważność oferty, warunki płatności, dostawa, incoterms). Oferta przechodzi przez statusy: brudnopis, wysłana, a potem przyjęta albo odrzucona lub anulowana. Wysłanej oferty nie da się już zmieniać po cichu. Przy pozycjach oferty jest akcja „Dostępność w magazynie”, więc handlowiec sprawdza stan towaru bez dzwonienia do magazynu. Raport „Oferty – skuteczność wg handlowca” podsumowuje liczbę ofert, odsetek wygranych i wartość przyjętych.

Skuteczność ofert w podziale na handlowców: ile wysłano, przyjęto i odrzucono oraz jaka to wartość. Dane testowe.

Część 3. Sprzedaż a możliwości produkcyjne

Jak połączyć proces sprzedaży z realizacją produkcji?

Dobre praktyki. Największa strata informacji zachodzi w momencie, gdy klient akceptuje ofertę. Handlowiec przepisuje dane do zamówienia, ktoś przepisuje je do zlecenia produkcyjnego, a po drodze gubią się wymiary, wykończenie albo uzgodniony termin. Dobra praktyka jest jedna: dane wpisuje się raz, a kolejne dokumenty powstają z poprzednich. Z oferty zamówienie, z zamówienia zlecenie, z zamówienia dokument wydania. Po drugie, powiązanie ma działać w obie strony. Handlowiec powinien widzieć, co dzieje się ze zleceniem, a produkcja pamiętać, dla kogo i na kiedy robi. Po trzecie, gdy zlecenie już ruszyło, zmiany nie mogą przychodzić „bocznymi drzwiami”. Każda modyfikacja ma przechodzić przez uzgodnienie z produkcją.

W Nucleonie. Z wysłanej lub przyjętej oferty tworzysz zamówienie akcją „Utwórz zamówienie”, bez ponownego wpisywania pozycji. Zamówienie ma status (nowe, potwierdzone, w realizacji, zrealizowane, anulowane), oczekiwany termin i terminy dostaw poszczególnych pozycji. Zlecenie produkcyjne wskazuje pozycję zamówienia, z której powstało, więc system pilnuje, ile z niej już zlecono. Pozycji, dla której ruszyła produkcja, nie edytujesz w zamówieniu: zmianę trzeba uzgodnić, a nie „poprawić po cichu”. Raport „Zamówienie: Zlecenia i zaawansowanie” pokazuje handlowcowi status zlecenia, liczbę zadań, zaawansowanie w procentach i ocenę terminu. To odpowiedź na pytanie klienta „co z moim zamówieniem?”, bez telefonu do hali.

Status zamówienia klienta widoczny dla handlowca: zlecenie, zaawansowanie i ocena terminu. Dane testowe.

Drugą stroną tego samego mostu jest reklamacja. Z zamówienia w statusie „w realizacji” lub „zrealizowane” możesz zgłosić reklamację akcją „Zgłoś reklamację…”. Pozycje trafiają do niej z partii wydanych na to zamówienie, a stąd można przejść do genealogii partii, czyli do przyczyny po stronie surowca lub procesu (opisaliśmy to w artykule o audycie i traceability). Dzięki temu rozmowa z klientem o reklamacji zaczyna się od faktów.

Jak sprawdzić, czy firma może przyjąć nowe zamówienie?

Dobre praktyki. Zanim padnie „tak”, trzeba odpowiedzieć na trzy pytania. Czy mamy materiał albo czy zdążymy go sprowadzić? Czy jest wolne miejsce w harmonogramie na odpowiednim gnieździe lub linii? Czy cena i marża po uwzględnieniu ewentualnych zmian planu nadal mają sens? Dobrą praktyką jest ustalenie prostych progów, na przykład że zamówienia powyżej określonej wartości albo z terminem krótszym niż standardowy zawsze konsultuje się z planistą. Handlowiec nie musi znać harmonogramu na pamięć, ale musi wiedzieć, kiedy zapytać. Cały mechanizm opiera się więc na dwóch rzeczach: widoczności informacji i jasnej zasadzie, kto decyduje, gdy odpowiedź brzmi „zależy”.

W Nucleonie. Pierwsze pytanie obsługuje podgląd dostępności towaru przy pozycji oferty i zamówienia, a okno „Rezerwacja i WZ…” pozwala zarezerwować towar pod zamówienie. Rezerwacje miękkie można potem zamienić na zapotrzebowanie zakupowe, więc brak materiału kończy się zleceniem do zaopatrzenia, a nie niespodzianką na hali. Drugie pytanie to harmonogram, o którym piszemy niżej. Trzecie obsługuje raport „Zysk i marża zleceń”, który ocenia marżę względem minimum i podaje cenę minimalną za sztukę, więc handlowiec wie, jak daleko może się posunąć w negocjacjach. Zadanie dla produkcji („Czy zmieścimy 5 tys. sztuk do 20 grudnia?”) zakładasz od razu w karcie zamówienia lub szansy, z terminem odpowiedzi i historią ustaleń.

Jak uwzględnić dostępne moce produkcyjne?

Dobre praktyki. Moce produkcyjne to nie tylko liczba maszyn. To czas, w którym maszyna i załoga faktycznie mogą pracować, po odjęciu przezbrojeń, przeglądów i awarii. Pierwsza zasada: patrzymy na zasoby, które decydują o przepustowości (wąskie gardło), a nie na wszystkie po kolei. Druga: moce planuje się w kalendarzu, z uwzględnieniem zmian i dni wolnych, bo liczba godzin w tygodniu to inna wartość niż liczba godzin w dobie. Trzecia: obłożenie pokazuje się z wyprzedzeniem, najlepiej na kilka tygodni, żeby handlowiec i planista widzieli te same tygodnie, które są zapchane, i te, w których jest luz. Czwarta: plan remontów i przeglądów jest częścią planu mocy, nie osobnym wątkiem.

W Nucleonie. Zadania zleceń są planowane na liniach i gniazdach, a ich rozkład widać na wykresie Gantta linii oraz na tygodniowej mapie cieplnej obciążenia linii. Obciążenie liczone jest jako zaplanowane zadania otwartych zleceń względem dostępnego czasu pracy według kalendarza linii; obłożenie może przekroczyć 100%, gdy zadania nakładają się równolegle, i wtedy jest to sygnał do reakcji. Osobne raporty pokazują obłożenie gniazd i linii wraz z wąskim gardłem oraz opóźnienia i zagrożenia terminów zleceń. Ponieważ przeglądy i naprawy planuje się w CMMS na tym samym kalendarzu, plan postojów jest częścią obrazu, a nie dodatkiem w innym narzędziu.

Gantt linii produkcyjnej: zadania zlecenia rozłożone w czasie. Dane testowe.

Jak ustalać realne terminy dostaw?

Dobre praktyki. Realny termin to taki, który wynika z danych, a nie z chęci zadowolenia klienta. Składa się z kilku elementów: czasu na zakup materiału (jeśli go brakuje), czasu oczekiwania w kolejce, czasu samej produkcji, kontroli, pakowania i transportu. Każdy z nich można oszacować na podstawie historii, a potem zweryfikować z planem. Dobra praktyka to też ostrożność: lepiej podać termin z niewielkim zapasem i go dotrzymać, niż obiecać wcześniejszy i przepraszać. W sprzedaży powtarzalnej warto ustalić terminy standardowe, a skrócenie traktować jako wyjątek z kosztem. Po realizacji liczy się terminowość, bo tylko ona pokazuje, czy obietnice były uczciwe.

W Nucleonie. Termin pojawia się w trzech miejscach, które do siebie pasują: oczekiwany termin zamówienia, terminy dostaw poszczególnych pozycji i planowany koniec zadań zlecenia. System ocenia zlecenie względem terminu i ostrzega, gdy planowany koniec wypada po nim. Nie ma tu magicznego przycisku, który sam wyliczy datę dla nowej oferty: planista (albo handlowiec z dostępem do planu) ocenia obłożenie, dostępność materiału i wolne okno, a system dostarcza to, co do tego potrzebne, w jednym miejscu. Terminowość po realizacji sprawdzasz w raportach „Zamówienia – terminowość dostaw” i „Realizacja zleceń – terminowość miesięczna”, więc kolejne obietnice opierasz na tym, co faktycznie się zdarzyło, a nie na wrażeniu.

Wspólny kalendarz: zadania handlowców (a w CMMS przeglądy) w widoku miesiąca, tygodnia, listy tygodnia i dnia. Dane testowe.

Część 4. Ustalenia, które nie mogą zginąć

Nawet najlepszy plan i dokładna wycena nie pomogą, jeśli to, co ustalono z klientem, zostanie w głowie handlowca. Największa część sporów między sprzedażą a produkcją nie dotyczy mocy, tylko słów: „przecież mówiłem, że ma być w innym kolorze”, „nikt mi tego nie przekazał”. Dlatego kończymy trzema pytaniami o ustalenia.

Jak uniknąć utraty informacji między działami?

Dobre praktyki. Informacja ginie w trzech miejscach: w rozmowach telefonicznych, w prywatnych skrzynkach mailowych i w momencie przekazania sprawy komuś innemu. Pierwsza zasada to zapisywanie ustaleń tam, gdzie jest sprawa, a nie tam, gdzie wygodnie było napisać: przy kliencie, zapytaniu, ofercie lub zamówieniu. Druga: ustalenie ma mieć autora, datę i adresata, żeby było wiadomo, kto o czym wie. Trzecia: rozmowy robocze (szybkie pytania do produkcji) mają swoje kanały, ale to, co z nich wynika, trafia do rekordu. Czwarta: przekazanie sprawy to zadanie z terminem, a nie „ktoś się tym zajmie”. Piąta: kluczowe przejścia, na przykład potwierdzenie zamówienia, mają wymagane pola, żeby nie dało się ich przejść z niekompletnymi danymi.

W Nucleonie. Notatki i zadania przypisujesz do firmy, kontaktu, leada, kampanii lub szansy, więc zostają w historii klienta, także po odejściu autora. Do szybkiej wymiany służy Asystent: kanały działowe (domyślnie Handel, Produkcja, Biuro, Zakupy), w poście możesz wskazać osobę, grupę roboczą, konkretny rekord (na przykład firmę lub zamówienie) i datę. Post wymagający reakcji można oznaczyć do potwierdzenia, a adresat dostaje powiadomienie na pasku aplikacji. Posty nie są usuwane, tylko ukrywane, więc ślad zostaje. Z posta możesz też od razu dopisać notatkę CRM do klienta. Na przejściach statusów dodatkowo działają reguły workflow, które blokują zmianę, gdy brakuje wymaganych danych, albo tworzą zadanie dla kolejnego działu.

Jak przekazywać wymagania klienta do produkcji?

Dobre praktyki. Wymagania klienta to nie to samo co oferta. Oferta mówi, co sprzedano i za ile, a produkcja potrzebuje wiedzieć, jak ma to wyglądać: wymiary, tolerancje, wykończenie, opakowanie, sposób oznakowania, wymagane atesty. Dobra praktyka to trzymać je w strukturze, nie w treści maila. Parametry, które powtarzają się w zamówieniach, powinny być polami (wariant, kolor, wymiar), a nietypowe wymagania zapisuje się w opisie i uzupełnia plikami: rysunkiem, specyfikacją, zdjęciem. Po drugie, wymagania przekazuje się razem z kontekstem: co jest krytyczne dla klienta, a co negocjowalne. Po trzecie, produkcja potwierdza, że je zrozumiała. Krótkie „sprawdź i potwierdź” przed startem zleceń kosztuje mniej niż przeróbka.

W Nucleonie. Warianty wyrobu definiujesz jako atrybuty, więc wymiar czy okleina wpisane w ofercie przechodzą do zamówienia i zlecenia bez przepisywania. Do rekordów możesz dołączać pliki (pdf, dokumenty biurowe, arkusze, obrazy, archiwa zip) oraz zapisywać dłuższe opisy: memo do 100 tys. znaków jest dostępne między innymi przy firmie, leadzie, technologii i zleceniu produkcyjnym. Zlecenie wie, z której pozycji zamówienia powstało, więc od wymagań w zamówieniu dochodzi się do zadań na hali. Brakującą informację handlowiec lub planista zgłasza zadaniem z terminem odpowiedzi, a nie telefonem, o którym za tydzień nikt nie pamięta.

Jak zapewnić dostęp do aktualnych ustaleń?

Dobre praktyki. Gorsze od braku informacji bywa tylko to, że istnieją dwie wersje. Dlatego obowiązuje zasada jednego miejsca: wiążąca jest wersja w systemie, nie ta z maila ani z arkusza. Zmiany nanosi się w rekordzie, a nie w kopiach, i zostają po nich ślad oraz informacja, kto i kiedy zmienił. Dostęp powinien odpowiadać roli: produkcja widzi to, co potrzebne do pracy, handlowiec to, co dotyczy jego klientów, a wrażliwe dane (na przykład marże) widzą tylko uprawnieni. Dobrze działa też zwyczaj, że po zmianie ustaleń informuje się zainteresowanych jednym zadaniem lub wiadomością, zamiast liczyć na to, że ktoś zajrzy do rekordu.

W Nucleonie. Wszyscy pracują na tym samym rekordzie, więc nie ma kopii do rozjechania. Uprawnienia ustawiasz per rola: handlowiec widzi oferty i zamówienia, produkcja zlecenia i plan, a lista ekranów w menu wynika z uprawnień użytkownika. Zmiana statusu zamówienia przechodzi przez zdefiniowany cykl życia, a reguły workflow mogą w jej momencie utworzyć zadanie lub powiadomić następny dział. Kliknięcie w rekord przywołany w poście Asystenta otwiera aktualną wersję (jeśli użytkownik ma do niej dostęp), więc rozmowa z poniedziałku nie wskazuje na stare dane. Handlowiec, który otworzy kartę klienta, widzi aktualny status zlecenia, zaawansowanie i reklamacje, a produkcja widzi to samo z drugiej strony.

Na koniec

Dwa światy nie muszą się pokochać, ale muszą się widzieć i słyszeć. Handlowiec, który wie, że linia jest zajęta do końca tygodnia, odpowie klientowi uczciwiej. Planista, który widzi, że za zamówieniem stoi klient kluczowy dla firmy, chętniej poszuka wolnego okna. Do tego nie trzeba wielkiej reorganizacji. Wystarczy kilka zasad: jedna karta klienta, wspólna historia, dane wpisywane raz, plan i obłożenie dostępne dla obu stron oraz ustalenia zapisywane tam, gdzie zajrzy następna osoba.

Nucleon łączy te obszary w jednej aplikacji: CRM, MES i CMMS pracują na wspólnych danych. Więcej o samej sprzedaży z perspektywy produkcji znajdziesz w tekście CRM dla produkcji – czym różni się od zwykłego CRM. Chcesz zobaczyć, jak to wygląda na przykładzie Twojej firmy? Umów kontakt albo napisz na kontakt@nucleon.com.pl.

Chcesz, żeby sprzedaż i produkcja pracowały na tych samych danych?

Umów indywidualną prezentację. Możemy ją przeprowadzić na przykładzie rzeczywistych procesów twojej firmy, a wdrożeniem i uruchomieniem zajmiemy się my.

Umów indywidualną prezentację